Να μη ξεχάσω το..."μαρτίτσι"

Μάρτης...Μάρτης μίλησε και είπε πως θα αργήσει έχει ακόμα δυο βροχές και μία να χιονίσει. Ένα δεντράκι τ’ άκουσε και πήγε να λυγίσει του είπα να’ χει υπομονή, το φόβο να νικήσει.

Στο χωριό μας, όπως εξάλλου σε όλη την Ήπειρο (και αλλού), έχουμε το "μαρτίτσι"!

Το μαρτίτσι είναι....αυτό που βάζαμε στον καρπό του χεριού σαν βραχιολάκι, ένα άσπρο και ένα κόκκινο νήμα ....για να μην μας πιάσει ο Μάρτης και μαυρίσουμε !

Το φοράγαμε μέχρι να εμφανιστούν τα πρώτα χελιδόνια. Τότε βγάζαμε το "μαρτίτσι" και το αφήναμε σε κλαδιά για να τον πάρουν τα πουλιά και να το χρησιμοποιήσουν στην κατασκευή της φωλιάς τους.

Καλό μήνα με Υγεία !

Έθιμο της Καθαρής Δευτέρας στο χωριό μας !

Σαν σήμερα ( Καθαρή Δευτέρα ), στο χωριό μας είχαμε το έθιμο του "ξαρτήματος" των μπακιριών.

Σε όλα τα σπίτια οι νοικοκυρές έβραζαν σε καζάνια νερό και με αυτό καθάριζαν, όλα τα μπακίρια (τηγάνια, καζάνια, ταψιά, κατσαρόλες, σαγάνια κλπ, από χαλκό), από την αρτύσιμη χρήση των προηγούμενων ημερών, ώστε να είναι πεντακάθαρα και εξαγνισμένα ! για την χρήση στην σαρακοστή.

Υπενθύμιση 2

Αύριο Καθαρή Δευτέρα, το πέταγμα του Χαρταετού......

πρωί, ώρα 11 στον Κρίπουνα (πάνω από τον Αη Θανάση)






φωτό, αρχείου μας !

Ένα παλιό έθιμο του χωριού μας, ο "Χάσκαρης" η Χάψας

Χάσκαρης:
(ένα παιχνίδι για το βράδυ της Αποκριάς)

Στην άκρη ενός πλάστη, δένεται μία κλωστή ( έως μισό μέτρο). Στην άκρη της κλωστής τυλίγεται ένα βρασμένο αυγό.
Ο μεγαλύτερος σε ηλικία πιάνει τον πλάστη και τον κατευθύνει στο στόμα ενός μέλους της οικογένειας. Καθένας στον οποίο κατευθύνεται το αυγό προσπαθεί να το «αρπάξει» με το στόμα του. Σε περίπτωση που αποτύχει με την πρώτη προσπάθεια, γίνεται επανάληψη άλλες δύο φορές. Όταν και αν «αρπάξει» τελικά το αυγό, οι γύρω τον επικροτούν με επιφωνήματα. Κρατάει φυσικά και το αυγό.
Με τη σειρά όλα τα μέλη της οικογένειας παίρνουν μέρος στο «χάσκαρη». Με διαφορετικά αυγά, φυσικά.

Τι συμβολίζει:
Με το αυγό «σφραγίζεται» το στόμα για τη νηστεία της Σαρακοστής.
Με το αυγό πάλι θα «ανοίξει» το στόμα, μετά την Ανάσταση.

Παλιό Πρωτοχρονιάτικο έθιμο, του χωριού μας...

Το Αμίλητο νερό !

Την αυγή, πριν καλά καλά ξημερώσει, άδειαζαν οι γυναίκες τα δοχεία (γκούμια, στάμνες κλπ), από το νερό της προηγούμενης χρονιάς (δεν το έπιναν) και πήγαιναν στο πάνω και κάτω πηγάδι, για να τα γεμίσουν με νερό, το αμίλητο νερό όπως έλεγαν. Πριν γεμίσουν τα δοχεία, έριχναν μια πέτρα μέσα στην γούρνα του πηγαδιού. Ήταν το ποδαρικό.
Το ποδαρικό ήταν μια συμβολική πράξη, που εξέφραζε μια ευχή, κι αυτό για τη βρύση σήμαινε να τρέχει πάντα, να μην στερέψει ποτέ. Γύριζαν οι γυναίκες με γεμάτα τα δοχεία, δίχως να μιλήσουν σε άνθρωπο, αν τύχαινε να συναντήσουν στον δρόμο τους.
Αν στον δρόμο ήταν και κανένα συγγενικό η φιλικό σπίτι, έριχναν λίγο από το αμίλητο νερό στο κατώφλι τους, άνοιγαν την πόρτα τους, πετούσαν μέσα μια πέτρα και έφευγαν αμίλητες όπως ήρθαν.
Τους έκαναν δηλαδή το ποδαρικό, να ναι η ζωή σαν το νερό της πηγής και η γεροσύνη τους σαν την πέτρα.


Στο σπίτι τους έκαναν το ίδιο και τότε μονάχα μιλούσαν.

Πρωτοχρονιά ... το σπάσιμο του ροδιού

Από την αρχαιότητα και το μύθο της Περσεφόνης και του Πλούτωνα, που την απήγαγε και της προσέφερε ρόδι, ο καρπός αυτός συνδέθηκε με τον κύκλο των εποχών, την αναγέννηση της φύσης και έγινε σύμβολο καλοτυχίας, γονιμότητας, αφθονίας και καλής αρχής.
Το «σπάσιμο του ροδιού» την ημέρα της Πρωτοχρονιάς είναι ένα έθιμο γίνεται είτε τα ξημερώματα της Πρωτοχρονιάς είτε αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία της ίδιας ημέρας.
Συνήθως, ο νοικοκύρης του σπιτιού την Πρωτοχρονιά έχοντας μαζί του ένα ρόδι, παρακολουθεί στην εκκλησία τη Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου.
Γυρίζοντας στο σπίτι, χτυπάει το κουδούνι να του ανοίξουν χωρίς να χρησιμοποιήσει το κλειδί του, και μπαίνοντας με το δεξί πόδι, σπάει με δύναμη το ρόδι πίσω από την εξώπορτα λέγοντας: «με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά» ή «όσο βαρύ είναι το ρόδι, τόσο βαρύ να είναι το πορτοφόλι μας, όσο γεμάτο καρπούς είναι το ρόδι, να είναι γεμάτο το σπίτι μας με καλά και όσο κόκκινο είναι το ρόδι, τόσο κόκκινη να είναι και η καρδιά μας».
Οι σκορπισμένοι στο πάτωμα πολυάριθμοι, κόκκινοι σπόροι του ροδιού συμβολίζουν τη δύναμη, την αφθονία, τη γονιμότητα αλλά και την καλή τύχη που θα γεμίσει το σπίτι και αποτελούν ένδειξη καλού ποδαρικού για το ξεκίνημα της καινούργιας χρονιάς.

Τα μπόλια !

Mε αρκετές παραλλαγές σε ολόκληρη την χώρα, φτιάχνονται τα μπόλια η πολυσπόρια στη γιορτή της Παναγίας της Πολυσπορίτισσας ή Μεσοσπορίτισσας, δηλαδή στα Εισόδεια της Θεοτόκου, στις 21 Νοεμβρίου ή του Αγίου Ανδρέα στις 30 Νοεμβρίου.

Ειδικά η γιορτή του Αγίου Ανδρέα σηματοδοτεί την αρχή του χειμώνα. Στο χωριό μας η μετάβαση αυτή γιορτάζεται με τα μπόλια.
Πρόκειται για ένα έθιμο όπου τα αγροτικά νοικοκυριά κάνουν μια προσφορά στη γη, ακριβώς αυτή την εποχή που είναι ταυτισμένη με τη σπορά, και είναι η συνέχεια αρχαιότατου εθίμου που ονομαζόταν πανσπερπία, δηλαδή όλοι οι σπόροι, μ’ άλλα λόγια πολυσπόρια.

Τα μπόλια είναι ένα μείγμα από πολλούς και διαφορετικούς σπόρους, που βράζουν σε μια μεγάλη κατσαρόλα.
Οι συνηθισμένοι σπόροι λοιπόν ήταν καλαμπόκι, σιτάρι, σταφίδες, ρόδια, καρύδια και μέλι η πετιμέζι.
Η προετοιμασία τους ξεκινούσε από την προηγούμενη μέρα, με το μούλιασμα των δυσκολόβραστων καρπών. Επειδή πολλοί και διαφορετικοί σπόροι απαιτούσαν μεγάλους χρόνους βρασμού, η διαδικασία κρατούσε πολύ ώρα.

Καθαρά Δευτέρα: Γιατί πετάμε χαρταετό και τρώμε λαγάνα

Την Καθαρά Δευτέρα παραδοσιακά πετάμε χαρταετό, τρώμε λαγάνα, και κάνουμε Κούλουμα. Για ποιους λόγους όμως γίνονται όλα αυτά και τι συμβολίζουν;

Η Καθαρά Δευτέρα, κάθε χρόνο, γιορτάζεται με το πέταγμα του χαρταετού, την λαγάνα και την απουσία κρέατος και γαλακτοκομικών από το τραπέζι.
Πόσοι άνθρωποι όμως γνωρίζουν τι συμβολίζει και από που πηγάζει κάθε παράδοση που συνηθίζεται κατά τη συγκεκριμένη μέρα;
Γιατί ονομάστηκε Καθαρά Δευτέρα
Η Καθαρά Δευτέρα ονομάστηκε έτσι, γιατί την συγκεκριμένη μέρα οι ορθόδοξοι χριστιανοί «καθαρίζονται» σωματικά και πνευματικά. Την ημέρα αυτή, αφήνουν πίσω τους όλες τις αμαρτωλές συνήθειες, μαζί με τα αρτύσιμα, δηλαδή τα μη νηστίσιμα φαγητά.
Η νηστεία διαρκεί 40 μέρες, όσες και οι μέρες της νηστείας του Χριστού. Εορτάζεται 48 μέρες πριν την Κυριακή της Ανάστασης του Χριστού, το ορθόδοξο χριστιανικό Πάσχα.
Τι είναι τα Κούλουμα
Τα Κούλουμα είναι ο τρόπος που γιορτάζεται η μέρα αυτή. Συγκεκριμένα, ο κόσμος βγαίνει έξω στην ύπαιθρο και συνήθως πάει στην φύση προκειμένου να πετάξει και τον χαρταετό.
Πολλοί Δήμοι της χώρας, στις εποχές πριν τον κορονοϊό διοργάνωναν εκδηλώσεις με συναυλίες, φαγητό και παραδοσιακούς χορούς.
Η λέξη κούλουμα μπορεί να είναι ευρέως γνωστή, όμως η προέλευσή της δεν είναι ξεκάθαρη. Πολλοί πιστεύουν ότι προέρχεται από τον αναγραμματισμό της λατινικής λέξης cumulus (κούλουμους) που σημαίνει σωρός, αφθονία ή επίλογος.
Υποστηρικτές αυτής της θεωρίας συνδέουν την αφθονία και το σωρό με το πολύ φαγητό και τον χορό της ημέρας, ενώ με την λέξη επίλογος υποδηλώνεται το τέλος της αποκριάς.
Γιατί τρώμε λαγάνα
Η λαγάνα είναι ένας άζυμος άρτος που συνηθίζεται να τρώγεται την Καθαρά Δευτέρα. Η λαγάνα φτιάχνεται δίχως προζύμι και συμβολίζει το πρόχειρο ψωμί που έτρωγαν οι Ισραηλίτες κατά τη νύχτα της Εξόδου τους από την Αίγυπτο υπό την αρχηγία του Μωυσή.
Από τότε και έπειτα, επιβαλλόταν από Μωσαϊκό Νόμο για όλες τις ημέρες της εορτής του Πάσχα. Αυτό σταμάτησε μέχρι το τελευταίο Πάσχα, όταν ο Χριστός ευλόγησε τον ένζυμο άρτο.
Γιατί πετάμε χαρταετό
Ο λόγος που πετάμε χαρταετό, κατά την ελληνική παράδοση θυμίζει αρκετά τον λόγο που ισχύει και το κινεζικό έθιμο.
Συμβολίζει το πέταγμα της ψυχής προς τον ουρανό και ουσιαστικά προς τον Θεό. Οι άνθρωποι πιο παλιά πίστευαν ότι όσο πιο ψηλά φτάσει ο χαρταετός, τόσο πιο πιθανό ήταν να ακούσει ο Θεός τις προσευχές τους.
Ο λόγος που το έθιμο αυτό συμβαίνει κατά την Καθαρά Δευτέρα, δεν είναι τυχαίος. Βρίσκεται στο γεγονός ότι πρόκειται για την πρώτη μέρα της Σαρακοστής, κατά την οποία οι χριστιανοί ξεκινούν την σωματική και πνευματική κάθαρση.
Δεν ξέρουμε που και πότε ξεκίνησε η συγκεκριμένη παράδοση, όμως το πιο πιθανό είναι οι Κινέζοι να έκαναν την αρχή. Οι χαρταετοί στην Κίνα έκαναν την εμφάνισή τους πριν από 3.000 χρόνια περίπου.

'Έθιμο της Καθαρής Δευτέρας στο χωριό μας !

Σαν σήμερα ( Καθαρή Δευτέρα ), στο χωριό μας είχαμε το έθιμο του "ξαρτήματος" των μπακιριών.

Σε όλα τα σπίτια οι νοικοκυρές έβραζαν σε καζάνια νερό και με αυτό καθάριζαν, όλα τα μπακίρια (τηγάνια, καζάνια, ταψιά, κατσαρόλες, σαγάνια κλπ, από χαλκό), από την αρτύσιμη χρήση των προηγούμενων ημερών, ώστε να είναι πεντακάθαρα και εξαγνισμένα ! για την χρήση στην σαρακοστή.

Ένα έθιμο του χωριού μας, ο "Χάσκαρης" η Χάψας

Χάσκαρης:

(ένα παιχνίδι για το βράδυ της Αποκριάς)

Στην άκρη ενός πλάστη, δένεται μία κλωστή ( έως μισό μέτρο). Στην άκρη της κλωστής τυλίγεται ένα βρασμένο αυγό.
Ο μεγαλύτερος σε ηλικία πιάνει τον πλάστη και τον κατευθύνει στο στόμα ενός μέλους της οικογένειας. Καθένας στον οποίο κατευθύνεται το αυγό προσπαθεί να το «αρπάξει» με το στόμα του. Σε περίπτωση που αποτύχει με την πρώτη προσπάθεια, γίνεται επανάληψη άλλες δύο φορές. Όταν και αν «αρπάξει» τελικά το αυγό, οι γύρω τον επικροτούν με επιφωνήματα. Κρατάει φυσικά και το αυγό.
Με τη σειρά όλα τα μέλη της οικογένειας παίρνουν μέρος στο «χάσκαρη». Με διαφορετικά αυγά, φυσικά.

Τι συμβολίζει:
Με το αυγό «σφραγίζεται» το στόμα για τη νηστεία της Σαρακοστής.
Με το αυγό πάλι θα «ανοίξει» το στόμα, μετά την Ανάσταση.

Να μη ξεχάσω αύριο το..."μαρτίτσι"

Μάρτης...Μάρτης μίλησε και είπε πως θα αργήσει έχει ακόμα δυο βροχές και μία να χιονίσει. Ένα δεντράκι τ’ άκουσε και πήγε να λυγίσει του είπα να’ χει υπομονή, το φόβο να νικήσει.

Στο χωριό μας, όπως εξάλλου σε όλη την Ήπειρο (και αλλού), έχουμε το "μαρτίτσι"!

Το μαρτίτσι είναι....αυτό που βάζαμε στον καρπό του χεριού σαν βραχιολάκι, ένα άσπρο και ένα κόκκινο νήμα ....για να μην μας πιάσει ο Μάρτης και μαυρίσουμε !

Το φοράγαμε μέχρι να εμφανιστούν τα πρώτα χελιδόνια. Τότε βγάζαμε το "μαρτίτσι" και το αφήναμε σε κλαδιά για να τον πάρουν τα πουλιά και να το χρησιμοποιήσουν στην κατασκευή της φωλιάς τους.

Καλό μήνα με Υγεία !

Παλιό Πρωτοχρονιάτικο έθιμο, του χωριού μας...

Το Αμίλητο νερό !

Την αυγή, πριν καλά καλά ξημερώσει, άδειαζαν οι γυναίκες τα δοχεία (γκούμια, στάμνες κλπ), από το νερό της προηγούμενης χρονιάς (δεν το έπιναν) και πήγαιναν στο πάνω και κάτω πηγάδι, για να τα γεμίσουν με νερό, το αμίλητο νερό όπως έλεγαν. Πριν γεμίσουν τα δοχεία, έριχναν μια πέτρα μέσα στην γούρνα του πηγαδιού. Ήταν το ποδαρικό.
Το ποδαρικό ήταν μια συμβολική πράξη, που εξέφραζε μια ευχή, κι αυτό για τη βρύση σήμαινε να τρέχει πάντα, να μην στερέψει ποτέ. Γύριζαν οι γυναίκες με γεμάτα τα δοχεία, δίχως να μιλήσουν σε άνθρωπο, αν τύχαινε να συναντήσουν στον δρόμο τους.
Αν στον δρόμο ήταν και κανένα συγγενικό η φιλικό σπίτι, έριχναν λίγο από το αμίλητο νερό στο κατώφλι τους, άνοιγαν την πόρτα τους, πετούσαν μέσα μια πέτρα και έφευγαν αμίλητες όπως ήρθαν.
Τους έκαναν δηλαδή το ποδαρικό, να ναι η ζωή σαν το νερό της πηγής και η γεροσύνη τους σαν την πέτρα.


Στο σπίτι τους έκαναν το ίδιο και τότε μονάχα μιλούσαν.

Πρωτοχρονιά ... το σπάσιμο του ροδιού

Από την αρχαιότητα και το μύθο της Περσεφόνης και του Πλούτωνα, που την απήγαγε και της προσέφερε ρόδι, ο καρπός αυτός συνδέθηκε με τον κύκλο των εποχών, την αναγέννηση της φύσης και έγινε σύμβολο καλοτυχίας, γονιμότητας, αφθονίας και καλής αρχής. 

Το «σπάσιμο του ροδιού» την ημέρα της Πρωτοχρονιάς είναι ένα έθιμο γίνεται είτε τα ξημερώματα της Πρωτοχρονιάς είτε αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία της ίδιας ημέρας.
Συνήθως, ο νοικοκύρης του σπιτιού την Πρωτοχρονιά έχοντας μαζί του ένα ρόδι, παρακολουθεί στην εκκλησία τη Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου.
Γυρίζοντας στο σπίτι, χτυπάει το κουδούνι να του ανοίξουν χωρίς να χρησιμοποιήσει το κλειδί του, και μπαίνοντας με το δεξί πόδι, σπάει με δύναμη το ρόδι πίσω από την εξώπορτα λέγοντας: «με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά» ή «όσο βαρύ είναι το ρόδι, τόσο βαρύ να είναι το πορτοφόλι μας, όσο γεμάτο καρπούς είναι το ρόδι, να είναι γεμάτο το σπίτι μας με καλά και όσο κόκκινο είναι το ρόδι, τόσο κόκκινη να είναι και η καρδιά μας».
Οι σκορπισμένοι στο πάτωμα πολυάριθμοι, κόκκινοι σπόροι του ροδιού συμβολίζουν τη δύναμη, την αφθονία, τη γονιμότητα αλλά και την καλή τύχη που θα γεμίσει το σπίτι και αποτελούν ένδειξη καλού ποδαρικού για το ξεκίνημα της καινούργιας χρονιάς.

Να μη ξεχάσω αύριο το..."μαρτίτσι"

Μάρτης...Μάρτης μίλησε και είπε πως θα αργήσει έχει ακόμα δυο βροχές και μία να χιονίσει. Ένα δεντράκι τ’ άκουσε και πήγε να λυγίσει του είπα να’ χει υπομονή, το φόβο να νικήσει.

Στο χωριό μας, όπως εξάλλου σε όλη την Ήπειρο (και αλλού), έχουμε το "μαρτίτσι"!

Το μαρτίτσι είναι....αυτό που βάζαμε στον καρπό του χεριού σαν βραχιολάκι, ένα άσπρο και ένα κόκκινο νήμα ....για να μην μας πιάσει ο Μάρτης και μαυρίσουμε !

Το φοράγαμε μέχρι να εμφανιστούν τα πρώτα χελιδόνια. Τότε βγάζαμε το "μαρτίτσι" και το αφήναμε σε κλαδιά για να τον πάρουν τα πουλιά και να το χρησιμοποιήσουν στην κατασκευή της φωλιάς τους.

Καλό μήνα με Υγεία !

Παλιό Πρωτοχρονιάτικο έθιμο, του χωριού μας...

Το Αμίλητο νερό !

Την αυγή, πριν καλά καλά ξημερώσει, άδειαζαν οι γυναίκες τα δοχεία (γκούμια, στάμνες κλπ), από το νερό της προηγούμενης χρονιάς (δεν το έπιναν) και πήγαιναν στο πάνω και κάτω πηγάδι, για να τα γεμίσουν με νερό, το αμίλητο νερό όπως έλεγαν. Πριν γεμίσουν τα δοχεία, έριχναν μια πέτρα μέσα στην γούρνα του πηγαδιού. Ήταν το ποδαρικό.
Το ποδαρικό ήταν μια συμβολική πράξη, που εξέφραζε μια ευχή, κι αυτό για τη βρύση σήμαινε να τρέχει πάντα, να μην στερέψει ποτέ. Γύριζαν οι γυναίκες με γεμάτα τα δοχεία, δίχως να μιλήσουν σε άνθρωπο, αν τύχαινε να συναντήσουν στον δρόμο τους. 

Αν στον δρόμο ήταν και κανένα συγγενικό η φιλικό σπίτι, έριχναν λίγο από το αμίλητο νερό στο κατώφλι τους, άνοιγαν την πόρτα τους, πετούσαν μέσα μια πέτρα και έφευγαν αμίλητες όπως ήρθαν.
Τους έκαναν δηλαδή το ποδαρικό, να ναι η ζωή σαν το νερό της πηγής και η γεροσύνη τους σαν την πέτρα.


Στο σπίτι τους έκαναν το ίδιο και τότε μονάχα μιλούσαν.

Υπενθύμιση 2 !

Μεθαύριο Καθαρή Δευτέρα, το κάψιμο του Καρνάβαλου......ώρα 6 το απόγευμα !



φωτό, αρχείου μας !

Τα μπόλια !

Mε αρκετές παραλλαγές σε ολόκληρη την χώρα, φτιάχνονται τα μπόλια η πολυσπόρια στη γιορτή της Παναγίας της Πολυσπορίτισσας ή Μεσοσπορίτισσας, δηλαδή στα Εισόδεια της Θεοτόκου, στις 21 Νοεμβρίου ή του Αγίου Ανδρέα στις 30 Νοεμβρίου.

Ειδικά η γιορτή του Αγίου Ανδρέα σηματοδοτεί την αρχή του χειμώνα. Στο χωριό μας η μετάβαση αυτή γιορτάζεται με τα μπόλια.
Πρόκειται για ένα έθιμο όπου τα αγροτικά νοικοκυριά κάνουν μια προσφορά στη γη, ακριβώς αυτή την εποχή που είναι ταυτισμένη με τη σπορά, και είναι η συνέχεια αρχαιότατου εθίμου που ονομαζόταν πανσπερπία, δηλαδή όλοι οι σπόροι, μ’ άλλα λόγια πολυσπόρια.

Τα μπόλια είναι ένα μείγμα από πολλούς και διαφορετικούς σπόρους, που βράζουν σε μια μεγάλη κατσαρόλα.
Οι συνηθισμένοι σπόροι λοιπόν ήταν καλαμπόκι, σιτάρι, σταφίδες, ρόδια, καρύδια και μέλι η πετιμέζι.
Η προετοιμασία τους ξεκινούσε από την προηγούμενη μέρα, με το μούλιασμα των δυσκολόβραστων καρπών. Επειδή πολλοί και διαφορετικοί σπόροι απαιτούσαν μεγάλους χρόνους βρασμού, η διαδικασία κρατούσε πολύ ώρα.

Φωτό από το χθεσινό μας μαγείρεμα

Παλιό Πρωτοχρονιάτικο έθιμο, του χωριού μας...

Το Αμίλητο νερό !

Την αυγή, πριν καλά καλά ξημερώσει, άδειαζαν οι γυναίκες τα δοχεία (γκούμια, στάμνες κλπ), από το νερό της προηγούμενης χρονιάς (δεν το έπιναν) και πήγαιναν στο πάνω και κάτω πηγάδι, για να τα γεμίσουν με νερό, το αμίλητο νερό όπως έλεγαν. Πριν γεμίσουν τα δοχεία, έριχναν μια πέτρα μέσα στην γούρνα του πηγαδιού. Ήταν το ποδαρικό.
Το ποδαρικό ήταν μια συμβολική πράξη, που εξέφραζε μια ευχή, κι αυτό για τη βρύση σήμαινε να τρέχει πάντα, να μην στερέψει ποτέ. Γύριζαν οι γυναίκες με γεμάτα τα δοχεία, δίχως να μιλήσουν σε άνθρωπο, αν τύχαινε να συναντήσουν στον δρόμο τους. Αν στον δρόμο ήταν και κανένα συγγενικό η φιλικό σπίτι, έριχναν λίγο από το αμίλητο νερό στο κατώφλι τους, άνοιγαν την πόρτα τους, πετούσαν μέσα μια πέτρα και έφευγαν αμίλητες όπως ήρθαν.
Τους έκαναν δηλαδή το ποδαρικό, να ναι η ζωή σαν το νερό της πηγής και η γεροσύνη τους σαν την πέτρα.


Στο σπίτι τους έκαναν το ίδιο και τότε μονάχα μιλούσαν.

Ένα έθιμο του χωριού μας, ο "Χάσκαρης" η Χάψας

Χάσκαρης:(ένα παιχνίδι για το βράδυ της Αποκριάς)

Στην άκρη ενός πλάστη, δένεται μία κλωστή ( έως μισό μέτρο). Στην άκρη της κλωστής τυλίγεται ένα βρασμένο αυγό.
Ο μεγαλύτερος σε ηλικία πιάνει τον πλάστη και τον κατευθύνει στο στόμα ενός μέλους της οικογένειας. Καθένας στον οποίο κατευθύνεται το αυγό προσπαθεί να το «αρπάξει» με το στόμα του. Σε περίπτωση που αποτύχει με την πρώτη προσπάθεια, γίνεται επανάληψη άλλες δύο φορές. Όταν και αν «αρπάξει» τελικά το αυγό, οι γύρω τον επικροτούν με επιφωνήματα. Κρατάει φυσικά και το αυγό.
Με τη σειρά όλα τα μέλη της οικογένειας παίρνουν μέρος στο «χάσκαρη». Με διαφορετικά αυγά, φυσικά.

Τι συμβολίζει:
Με το αυγό «σφραγίζεται» το στόμα για τη νηστεία της Σαρακοστής.
Με το αυγό πάλι θα «ανοίξει» το στόμα, μετά την Ανάσταση.

Απόκριες στο χωριό μας και άλλη συνέχεια !

Έτσι...για να μη ξεχνάμε !

ο Παύλος Ντόκος στην πλατεία του χωριού μας "πουλάει" χαρτοπόλεμο και σερπαντίνες !

Στο ρολόι, από αριστερά, Πόπη Στούπη, Ευτέρπη Βάκαλου και Κωσταντούλα Κοτρότσιου

Η Μαρία Κώστα, η Κωσταντούλα Κοτρότσιου και η Ρίτα Γεωργίου και μπροστά η μικρή (τότε) Παναγούλα Αδαμαντιάδη.